Pas als de fles breekt...

De geur van Christus

"Want wij zijn voor God een aangename geur van Christus, onder hen die zalig worden en onder hen die verloren gaan; voor de laatsten een doodsgeur, die leidt tot de dood, maar voor de eersten een levensgeur, die leidt tot het leven. Maar wie is tot deze
dingen bekwaam?"
2 Korinthe 2:15-16

Wij dames houden ervan om lekker te ruiken. Tegenwoordig hebben we volop keuze uit parfums, bodylotions en andere heerlijke geuren. De ene geur spreekt ons direct aan, terwijl we voor een andere geur liever een stapje opzij doen. Een geur kan mensen aantrekken of juist afstoten.

Hoe bijzonder is het dan om te weten dat wij voor God een aangename geur van Christus zijn. Dat is niet iets wat wij zelf hoeven te bewerken. Het is een uitwerking van wat de Heere Jezus voor ons heeft gedaan. Door Zijn dood en opstanding zijn wij met Hem één geworden. Zonder Hem lagen wij geestelijk dood, maar met Hem zijn wij levend gemaakt. Daarom dragen wij nu de levensgeur van Christus – kostbaarder dan welk parfum ook.

De geur van Zijn kennis

"En God zij dank, Die ons in Christus altijd doet triomferen en door ons de geur van Zijn kennis op iedere plaats openbaar maakt."
2 Korinthe 2:14

Of we ons daarvan bewust zijn of niet, God gebruikt ons om overal de geur van Zijn Zoon bekend te maken. Dat hoeft geen bijzondere of indrukwekkende plaats te zijn. Juist in het gewone leven wil Hij door ons heen werken: in de supermarkt, op school, op straat, in het verzorgingshuis of waar Hij ons ook plaatst.

Hoe kan de geur van Christus steeds meer zichtbaar worden in ons leven? Niet doordat wij onszelf verbeteren, maar doordat wij leren sterven aan onszelf. Hoe minder wijzelf op de voorgrond staan, hoe meer Christus zichtbaar wordt.

Wie is tot deze dingen bekwaam?

Een prachtig voorbeeld van volledige overgave vinden we in Marcus 14. Een vrouw, van wie de naam niet wordt genoemd, giet zuivere, kostbare nardusolie over het hoofd van de Heere Jezus.

De heerlijke geur van de nardusolie kon zich pas verspreiden toen de albasten fles werd gebroken. Ze had er ook voor kunnen kiezen om slechts een paar druppels uit te schenken en de rest voor zichzelf te bewaren. Misschien had dat zelfs heel verstandig geleken. Dat dachten de omstanders ook. Zij vonden haar daad verspilling en vielen haar scherp aan.

Hoe is dat in ons eigen leven? Geven wij de Heere af en toe een paar druppels van onszelf, wanneer het ons uitkomt? Of laten wij ons leven als het ware breken, zodat wij ons volledig aan Hem overgeven?

Wanneer wij naar Gods Woord willen leven en onze eigen wil onderwerpen aan Zijn wil, zullen ook wij niet altijd begrepen worden. Er zullen mensen zijn die daar kritiek op hebben of zich eraan ergeren. Dat is precies wat Paulus schrijft: de geur van Christus is voor hen die zalig worden een levensgeur, maar voor hen die verloren gaan een doodsgeur. Het Evangelie roept altijd een reactie op.

De Heere Jezus nam de vrouw in bescherming en zei:

"Laat haar met rust. Waarom valt u haar lastig? Zij heeft een goed werk aan Mij verricht."
Marcus 14:6

Wat is het mooi om te beseffen dat de Heere Zich verheugt wanneer wij ons niet half, maar volledig aan Hem overgeven. Hij vraagt geen volmaakte mensen, maar harten die zich aan Hem toevertrouwen.

Paulus eindigt met de vraag: "Maar wie is tot deze dingen bekwaam?"

Het antwoord ligt niet in onszelf. Christus Zelf maakt bekwaam. Wanneer wij ons laten leiden door Zijn Woord en Zijn Geest, zal Hij door ons heen de geur van Christus verspreiden. En dat is de mooiste geur die een mens ooit kan dragen.