Zit jij gevangen in je gedachten, of neem je ze gevangen?

Een vrouw met vrede in haar hart

"Want wij breken valse redeneringen af en elke hoogte die zich verheft tegen de kennis van God, en wij nemen elke gedachte gevangen om die te brengen tot de gehoorzaamheid aan Christus."
2 Korinthe 10:5

Als gelovige vrouwen zijn we dankbaar dat de Heere Jezus voor onze zonden aan het kruis is gestorven en dat we mogen leven uit Zijn genade. Toch stopt het christelijke leven niet bij onze bekering. De Heere roept ons ook tot een leven van heiliging, waarin we steeds meer gaan leven naar Zijn wil. Daarbij kunnen we ervoor kiezen om ons geloof passief of actief te beleven.

Een belangrijk onderdeel van die heiliging is ons gedachteleven. Het vermogen om na te denken is een prachtig geschenk van God. We mogen nadenken, overwegen en onze gevoelens onder woorden brengen. Maar onze gedachten mogen niet de leiding over ons leven krijgen. Wanneer we alles geloven wat we denken, kunnen onze gedachten ons gevangenhouden in angst, onzekerheid of zonde.

In het dagelijks leven denken we niet altijd overeenkomstig de waarheid van Christus. Angstige, onzekere of onreine gedachten kunnen zomaar opkomen en soms als een draaimolen blijven ronddraaien. Ook kunnen we in ons hoofd eindeloze gesprekken voeren met iemand aan wie we graag eens de waarheid zouden willen zeggen. Hoewel zulke gedachten ons vlees misschien even voldoening geven, bouwen ze ons geestelijk niet op.

Bolwerken

In 2 Korinthe 10 spreekt Paulus over bolwerken. In de grondtekst heeft dit de betekenis van een vesting of een versterkt kasteel: iets waarop je vertrouwt of steunt. Het gevaar is dat we gaan steunen op onze eigen gedachten en redeneringen in plaats van op Gods waarheid.

Hoe kunnen we zulke zinloze of zondige gedachtepatronen doorbreken? Paulus leert ons dat we onze gedachten gevangen mogen nemen en onderwerpen aan Christus. Dat betekent dat we onze gedachten toetsen aan Gods Woord. Is wat ik denk werkelijk waar? Komt deze gedachte overeen met wat God zegt, of komt zij voort uit mijn eigen hart of uit verzoeking?

Sommige bolwerken zijn groot en sterk geworden. Misschien zijn ze al in onze jeugd opgebouwd. Wanneer iemand bijvoorbeeld jarenlang heeft gehoord dat zij waardeloos is, kan zij dat uiteindelijk zelf zijn gaan geloven. Zulke vestingen worden meestal niet in één dag afgebroken. Toch hoeven we de strijd niet alleen te voeren. De Heere kent ons door en door. Hij weet precies wat wij kunnen dragen en wil ons stap voor stap laten zien welke leugens vervangen moeten worden door Zijn waarheid. Daarin mogen we op Hem vertrouwen.

Verkeerde of angstige gedachten kunnen onverwachts opkomen. Dat betekent niet automatisch dat we gezondigd hebben. De vraag is niet óf zulke gedachten komen, maar wat we ermee doen.

Stel dat mijn man onderweg is en de gedachte opkomt: Wat als hij een ongeluk krijgt? Wanneer ik die gedachte haar gang laat gaan, groeit mijn ongerustheid en ontstaan er allerlei doemscenario's. Maar ik mag die gedachte gevangen nemen en bij de Heere brengen:

"Vader, deze gedachte maakt mij bang. Ik leg haar bij U neer. U bent soeverein en U zorgt voor ons. Ik vertrouw mijn man en mijzelf aan U toe. Hoe U voor ons zorgt, laat ik in Uw wijze handen."

Soms zal dezelfde gedachte tien keer of zelfs vaker terugkomen. Dat kan ontmoedigend zijn, maar juist daarin leren we oefenen. Hoe vaker we onze gedachten bewust toetsen aan Gods waarheid, hoe sneller we verkeerde gedachtepatronen herkennen. Langzamerhand verliezen zij hun macht over ons. In Gods kracht mogen we dan de vurige pijlen van de boze uitblussen met het schild van het geloof (Efeze 6:16).

Ook onze negatieve emoties kunnen een middel zijn waardoor de Heere ons hart onderzoekt. Wanneer we teleurgesteld, boos of onrustig zijn, mogen we onszelf afvragen: Waarom reageer ik zo? Waar zoek ik op dit moment mijn zekerheid, voldoening of tevredenheid? Verwacht ik die misschien van mensen, omstandigheden of mijzelf, terwijl alleen de Heere Jezus Christus mijn diepste verlangen kan vervullen?

De strijd om ons denken hoeven we niet in eigen kracht te voeren. De Heere laat Zijn kinderen niet alleen. Door Zijn Woord, Zijn Geest en het gebed vernieuwt Hij ons denken. Stap voor stap leert Hij ons om niet te leven vanuit angst of leugen, maar vanuit Zijn waarheid. Zo groeit er, midden in de strijd, een hart dat rust vindt in Hem: een vrouw met vrede in haar hart.